
ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ გარდაცვლილ მეგობარს მან ლექსი მიუძღვნა.
ისტორიის ფურცლები:
“გიოს!” – ასე ჰქვია ლექსს, რომელიც დათო ევგენიძის გულის გამოძახილია:
“იმ სახელების ჯარს…
იმ სახელების რიგს…
ცა ვარსკვლავებად ყრის…
ქარი კი
ქრის და ქრის…
ვის დავესესხო სიტყვა
ისევ შენ
აბა ვის…
ვის უნდა ვკითხო
სად ხართ…
ისევ შენ
აბა ვის…
როცა ზმანება დაგვსდევს
და დროც კი
თავს ხრის ძირს…
მეტს ვეღარაფერს ვიტყვი
ქარი ქრის…
ქარი ქრის…
ქარი ქრის…”

