
მან თავის აღსაზრდელებთან ერთად სპეციალური ცეკვა დადგა, რომელიც 20 ივნისის ღამეს მიუძღვნა და პატარა მოცეკვავეებთან ერთად ცალ თვალზე ხელაფარებულმა იცეკვა.
ცეკვამ საზოგადოებაში აზრთა სხვადასხვაობა გამოიწვია – ნაწილმა მოცეკვავის გადაწყვეტილება მოიწონა, ნაწილმა კი მიიჩნია, რომ თვითონ შეეძლო ეცეკვა, მაგრამ ბავშვები არ უნდა ჩაერთო. ეს ბავშვთა უფლებების დარღვევაა. მოცეკვავეს ზოგმა ნაცი უწოდა და ზოგმა – ქოცი.
ისტორიის ფურცლები:
თეა დარჩია:
”მე არც ნაცი ვარ და არც ქოცი. მე ქართველი ვარ, რომელიც ცეკვით გამოხატავს პროტესტს ნებისმიერი ძალადობისა და ოკუპაციის წინააღმდეგ!”

