
თეა ადეიშვილი:
ისტორიის ფურცლები:
“ტელეფონი ავიღე და გადაღება დავიწყე… ეს მას შემდეგ, რაც მონუსხულ-მოჯადოვებული ყანჩელი-რაჭველი-გოჩიაშვილის გენიალურ სამებას ვუსმენდი და ვუყურებდი, რაღაც მომენტში მივხვდი, რომ საერთოდ ვერ ვსუნთქავდი და სანამ შემდეგ, ანუ ამ კომპოზიციას დაიწყებდნენ, პროფესიულმა ინსტინქმა მაგრძნობინა, რომ გადაღება უნდა დამეწყო და თქვენთვისაც გამეზიარებინა, რაც დარბაზში ხდებოდა. ვიცი მადლობელი დამრჩებით, ამიტომ “არაფრის”.

