ხელოვანი ზურა ბალანჩივაძე მისთვის ყველაზე დიდ ტრაგედიაზე საჯაროდ საუბრობს:
“მანამ, სანამ აღმაშენებლის მიერ დატოვებული გელათის ბედი უცნობია,
მანამ, სანამ უნივერსიტეტებს ხან ხურავენ, ხან აღარ ხურავენ და ხან ავიწროვებენ,
მანამ, სანამ კვერცხი ვითომ გაიაფდა,
იქ, სადაც 300 არაგველი დაეცა, არაბული ქალაქი შენდება.
თბილისში ოფიციალურად აღნიშნავენ ირანის ისლამური რეჟიმის რევოლუციის წლისთავს.
საზოგადოების მენტალიტეტს, უკეთესობისკენ შეცვლის ნაცვლად, უფრო მეტად აშორებენ განათლებას და აახლოვებენ ქუჩურს.
და ყველაზე დიდი ტრაგედია: საზოგადოების ნაწილი ამას ვერ ხვდება…”