გენიოსი გალაკტიონ ტაბიძე

გენიოსი გალაკტიონ ტაბიძეგალაკტიონ ტაბიძე მისი შეუდარებელი პოეზიის გამო გენიოსად არის მიჩნეული.

“არტინფო” გთავაზობთ მის ლექსს ციკლიდან „რევოლუციონური საქართველო“

“იყო საქართველო მძიმე მონობაში –
ბატონი და ყმა.
შრომა უამური, ყოფნაც უამური,
გაწყვეტილი ხმა.
ფლობდა საქართველოს მკაცრი,
დიდმპყრობელი –
რუსთა მეფის დღე,
ციხე – საპყრობილე, სუსხი კატორღისა,
საღრჩობელათ ტყე.
მაგრამ მებრძოლები თავისუფლებისთვის
იმაღლებდენ ხმას.
რამდენ აჯანყებას, რამდენ შეთქმულებას,
აქ სწირავდენ თავს.
წარსულ შორეულში, ხალხურ აღელვების
აურიცხელ ჟინს,
ააბობოქრებენ რევოლიუციონურ
გრიგალების წინ.
აი, ცხრაას ხუთი, ცეცხლი გურიისა,
ვის არ ახსოვს ის…
როცა მსოფლიოში ქუხდა ეს სახელი:
გმირულ ბრძოლის დღის.
ცხრაას ჩვიდმეტიდან, ცხრაას ჩვიდმეტიდან,
ოქტომბერი ჰქრის,
სამოქალაქო ომს დროშით მეწამულით,
მიჰყვება ის გმირს;
გაჩნდა მშენებლობა სოფლად და ქალაქად,
ტომი იცნობს ტომს,
მშვიდობიანია ქვეყნად მშენებლობა,
ის არა ჰგავს ომს.
ძალა ახალგაზრდა სოფლად და ქალაქად
აღტაცებას ჰფენს,
დენა კულტურისა სოფლად და ქალაქად
სპობს წარსულის სენს.
შრომამ აიწყვიტა! თავისუფალია!
ის ისწორებს ფრთებს,
თავისუფალია, თავისუფალია!
იგი თავსა სდებს.
ეხლა ქალაქის და სოფლის კავშირია
და ვერასგზით ვერ
შესძლებს კაპიტალი ისევ დამონებას,
ჩანგო, სხვაფერ ჟღერ!
დღეებს პროლეტარულ დღესასწაულების
წინ ეშლება გზა,
პირველ მაისისთვის, როსმე გათენდება
ეს მსოფლიო ცა.
დღეებს პროლეტარულ სოლიდარობისას
ვინ აშორებს თვალს?
პირველ აგვისტოსთვის როსმე ეს მსოფლიო
გადააგდებს ხმალს,
დღეებს, პროლეტარულ თანასწორობისას,
ისევ ბრძოლის დღეს:
როსმე რვა მარტისთვის ქალი მსოფლიოში,
ნახავს თავის მზეს.
დღეებს პროლეტარულ სოლიდარობისას
როგორც ძმები ძმას
წითელ ახალგაზრდათ ინტერნაციონალი
ყველას აწვდენს ხმას.
ცოცხლობს ის კომუნა, ბევრგან რომ
დახვრიტეს,
ცოცხლობს იგი აქ?
ინდუსტრიალური, კოლექტივისტური
ხელში დროშა აქვს!”

“…გამოეშურეთ
ყოველი მხრით
მძაფრო დღეებო,
როგორც ძლიერი ენერგიით
წინ ეშურება,
შეუსვენებლივ დღის
ახალი სიცოცხლეები.
გამოწვევები,
შეჯიბრება
და შეშურება
თანადროული მღელვარებით
მიეშურება.
შეუბრალებელ მის კლანჭებში
იხრჩობა ძველი.
ის ახალგაზრდა კბილებით ღრღნის
საფეხურს მაგარს
იმ სიმწარისას, იმ ციხისას,
რომელიც მწველი
გამოცდილებით აჩერებდა
რღვევას, ნიაგარს.
ვინ იფიქრებდა
ამგვარ ძალას,
ნიაღვარს ამგვარს?
მან გადაასწრო
ამ მკვლელობას
საბედისწეროს,
მხოლოდ მან, რაც რომ ძლიერია
არა მარტო დღეს,
არამედ ის, რაც საუკუნეთ
უძლო მიწისძვრას,
არა მარტო დღეს,
არა მარტო ხვალ,
არა მარტო ეს;
გავხედოთ სივრცეს
თვალუწვდენელს,
გავხედოთ სივრცეს.
აბა შეხედე, საქართველო,
რაგვარ სისწრაფით
გადაყირავდა
ფოლადივით მტკიცე ტახტები,
რამდენი მეფე
გადაეშვა უფსკრულს კისრებით,
ასეა, როცა დაინგრევი,
გაპარტახდები,
ნანგრევებთან და ნანგრევებში კი
რას გახდები?
შფოთით და გრგვინვით
მიანგრევენ კლდესა და ღრეებს
რევოლუციის ნიაღვრები;
სპობენ, მარხავენ,
ძველი ფორმების უძლურებას,
რწმენას, სახეებს,
ყველაფერს, რაც კი
სუსტია და გაუჩარხავი,
ყველაფერს, რასაც ბატონობის
ჰქმნიდა ხარხარი.
ჰიმნებს მარადი სიახლისას
მღერენ ისინი,
სხვა ადამიანს მანქანების
მღერის ორგია,
გამოგონებათ ეცვლებიან
სიახლისენი,
პამირია თუ ჩიკაგოა,
ნიუ-იორკია.
ერთი ძლიერი ხმა გაისმის:
კმარა ბორკილი!
უკანასკნელთა
საზღვართა ხაზს
რომ ეძებს ხარბად,
რომ სურს გაზომოს
უფსკრულები
უშორეს მზეთა,
იმ სიშორეში
თუ ყველაფერს
გადააჭარბა,
აქ, ქვეყანაზე,
ჩვენს მიწაზე
ვერ შესძლებს ნეტა –
შეჰქმნას სუფევა
მხოლოდ შრომის
სიძლიერეთა?”