პოეზია

პეტრე გრუზინსკი – გაზაფხულდება

პეტრე გრუზინსკი - გაზაფხულდება

”გაზაფხულდება, უეჭველად გაზაფხულდება. რა დააოკებს თავნება აპრილს? მოვა, მოიტანს ცისფერ ყვავილებს და შენს ფეხებთან დაჰყრის და დაჰყრის. ვერ გაუძლებენ მოვარდნილ ვნებებს და დასკდებიან ატმის კვირტები და მეც, ვითარცა ახლად გაცნობილს ახალი თვალით დაგაკვირდები. შენშიაც ვიგრძნობ აპრილის სუნთქვას, მოვარდნილ მეწყერს და ძუ ავაზას! გეტყვი, მითხარი: აპრილი გათბობს, თუ სხვა სურვილმა გაგალამაზა?.. გაზაფხულდება, უეჭველად გაზაფხულდება…”

ანა კალანდაძე – შენ ისე ღრმა ხარ, ქართულო ცაო

"პირველი სიტყვა, რომელიც ანა კალანდაძის მისამართით გავიგონე, ბოროტი იყო"

”შენ ისე ღრმა ხარ, ქართულო ცაო, შენ ისე ღრმა ხარ… სამკვიდრო შენს ქვეშ მტრად შემოსულმა ვერავინ ნახა: ვერცა ოსმალომ, ვერცა მონღოლმა და ვერცა სპარსმა… შენი დიდების მომღერალია ოშკი და ზარზმა, ბებერი ტაო… შენ ისე ღრმა ხარ, ისე ფაქიზი, ქართულო ცაო…”

კვაზიმოდოს მონოლოგი – ლაშა თაბუკაშვილი

კვაზიმოდოს მონოლოგი - ლაშა თაბუკაშვილი

”მე ვარ კვაზიმოდო, მე ვარ კვაზიმოდო, მე მთელი სიცოცხლე ბეჭებით დავათრევ უხეშ ტომარაში ჩაგდებულ ლოდივით კუზს. თქვენ მე შეგიძლიათ მახინჯი მიწოდოთ, მაგრამ მოუსმინეთ წუთით კვაზიმოდოს მას ერთი რამის თქმა სურს. ო, ნუ გაიკვირვებს ამაყი ბიჭი და ნუ გაეღიმება იმ ცისფერ გოგონას, თეთრი მიხაკებით თმებში, ჩემი სიყვარული ზვავივით მოგორავს, ნუ გაეღიმება იმ ცისფერ გოგონას, რომ თქვა, […]

მუხრან მაჭავარიანი – რაშია საქმე?!

მუხრან მაჭავარიანი – რაშია საქმე?!

“კი, მაგრამ… ღმერთი აღარაა?! ბნელა?! – ქართული იქნებ ვინმეს ნორჩი ჰგონია ენა!! ვინმემ, არცაა გასაკვირი, – არც იცის იქნებ, – ქრისტეს შობამდე რომ შეიქმნა ქართული წიგნი. არა! ეს ასე რომ არ იყოს, კიდე, – ხო, – მარა!- ასე რომ არის?! არ უნდა ჰქონდეს მნიშვნელობა, მე მგონი, ცოტა არც იმას, – წერდნენ რა ენაზე ვაჟა და […]

ფუტკარი – ოთარ რამიშვილი

ფუტკარი - ოთარ რამიშვილი

”მზე აყვავებულ ცაცხვებს დაჰხარის სურს სურნელება საამოდ ნამავს. ფუტკარი, როგორც აფთიაქარი ყვავილებისგან გვიმზადებს წამალს. მე ფუტკრის ზუზუნს გულს ვუთმობ ბინად, სული ჰანგების შუქით გამთბარა, ჩემს და მზეს შორის ფუტკარი ფრინავს როგორც სიცოცხლის ელჩი პატარა. იფრინე ქვეყნად, იფრინე ქვეყნად, რომ მუდამ გეთქვას შენი სათქმელი. ამაზე კარგი რა უნდა იყოს კაცს თაფლი მისცე და ღმერთს სანთელი.”

ხმა კატამონთან – ირაკლი აბაშიძე

ხმა კატამონთან - ირაკლი აბაშიძე

”ო, ენავ ჩემო, დედაო ენავ, შენ ჩვენო ნიჭო, სრბოლავ და ფრენავ, შენ, ჩვენი სუნთქვის დიდო ალამო, შენ, ჭირთა ჩვენთა ტკბილო მალამო, შენ, კირო ჩვენთა ქვათა და კირთა, შენ ერთი შემრჩი სამარის პირთან. ნათესავს ათასს მეგობარს ათასს, მრუდსა და მართალს, მტერთა და ძმათა დავშორდი, მორჩა, ყველა მოთავდა, მშვიდობა ვუთხარ ყველა მოკვდავთა, მხოლოდ შენ უკვდავს, მხოლოდ შენ […]

მუხრან მაჭავარიანი – მე პატრონმა

მუხრან მაჭავარიანი - მე პატრონმა

“მე პატრონმა, მე პატრონმა ამისთანა ცის, მე პატრონმა, მე პატრონმა ამისთანა ზღვის, თუ ღმერთი გწამს, თუ კაცი ხარ, სხვას მივბაძო? ვის? რა გინდა რომ აქ არ იყოს, ენა იტყვის რას, სიტყვა გინდა? მარტო წვიმას აქვს სახელი ცხრა. მე შენ გეტყვი არ გეყოფა სიტყვის მარაგი, არა, სხვისი მისაბაძი რა გვჭირს, თვარა კი.”

ბესიკ ხარანაული – ეს გაზაფხული მე მოვიყვანე

ბესიკ ხარანაული წითელ პარასკევზე

”ეს გაზაფხული მე მოვიყვანე, რაკი შენ გსურდა, რაკი შენ ბრძანე და, რაკი ზამთრით გადაიღალე, ეს გაზაფხული მე მოვიყვანე. სხვამ სხვა წაიღო, მე მერგო მწვანე, ეს გაზაფხული მე მოვიყვანე. ვიხმარე ხერხი და გადმოვხარე, ვიძალე ძალით და გადმოვძალე, ყოველი ფერით გადმოვითვალე, ყველა ყვავილი გადმოვიშალე, ყოველი წვეთით გადმოვიცალე, ეს გაზაფხული მე მოვიყვანე. ბევრი ვიბრძოლე, ბევრი ვიწვალე, მიშალეს, მაგრამ […]

გამარჯობა, ჩემო თბილის ქალაქო! – იეთიმ გურჯი

გამარჯობა, ჩემო თბილის ქალაქო! - იეთიმ გურჯი

“გამარჯობა, ჩემო თბილის ქალაქო, დაკარგული შენი შვილი მოვედი, საქართველოს მიწა-წყალო, ალაგო, თორმეტი წლის გატანჯული მოვედი. მთაო წმინდავ, მამა დავითისაო, შენ, დარაჯო ქალაქ თბილისისაო, წმინდა მიწავ, უკვდავ მწერლებისაო, მათ საფლავზე სალოცავად მოვედი. ჩვენო ციხევ, ძველო ნარიყალაო, საქართველოს ძველო მკვიდრო ძალაო, შენი შვილი პოლშის ციხემ მმალაო, სისხლგამშრალი სალოცავად მოვედი. დიდო ზარო, ჩვენი სიონისაო, ნატრული ვარ შენ დიდებულ […]

ანათემა – მორის ფოცხიშვილი

ანათემა - მორის ფოცხიშვილი

”ცა იყო უღმერთოდ მოღრუბლული, მატლები გადმობობღდნენ ეშმაკის ფაშვიდან, – მოდგა ურჩხული და არაყი მოითხოვა, სისხლი დალია და დამშვიდდა. დედინაცვალმა რომ დედობა მოინდომა, წიქარა გამოვიხმე ჯადოსნურ ზღაპრიდან, – მოდგა სიკვდილი და საჭმელი მოითხოვა, ფრთები წამგლიჯა და გაფრინდა. ბარ-ნიჩბით გაგვილახეს გაზაფხული, ნატვრა აუსრულეს ბატონებს, დათვებმა გაგვიწიეს დათვური სამსახური, მიგვყარ-მოგვყარეს და დაგვტორეს. ლოცვა და გალობა არ გვაცალეს, ჭკუას […]