პაოლო იაშვილის და სერგეი ესენინის განსაკუთრებული ამბავი

პაოლო იაშვილის და სერგეი ესენინის განსაკუთრებული ამბავიპოეტების პაოლო იაშვილისა და სერგეი ესენინის განსაკუთრებული ამბავი მთაწმინდაზე 1924 წელს მოხდა.

თბილისში ჩამოსულ რუს პოეტს გვერდიდან არ მოსცილებიან ,,ცისფერყანწელები” – მოატარეს ქალაქი, გოგირდის აბანოები, დუქნები, მცხეთა…

თუმცა ამბავი, რომელიც მათ მთაწმინდაზე შეემთხვათ, ნამდვილად გამორჩეულია. მას იმხანად რადიოკომიტეტის ცნობილი კორესპონდენტი ლიტერატურისა და ხელოვნების ხაზით ნიკოლაი სტორი იგონებდა:
“ნელი ნაბიჯით ავუყევით ვიწრო გზას მთაწმინდისაკენ. გზაზე მაწვნის, ყვავილებისა და ხილის გამყიდველები გვხვდებოდნენ, ვაჭრები დატვირთულ ვირებს მოერეკებოდნენ…

ეკლესიასთან, რომელიც მიჰკვროდა მთას, წყარო იყო და ადამიანები რიგ-რიგობით მასთან მიდიოდნენ, იღებდნენ იქიდან პატარა, თხელ კენჭს და ეკლესიის კარისკენ მიემართებოდნენ.

– რას აკეთებენ? – იკითხა ესენინმა.

– ასეთი წესია, თუ აიღებ პაწაწინა კენჭს და ეკლესიის კარზე თითით მიაწვები და მერე მოაშორებ, კენჭი რაღაც პერიოდით კარზე ჩერდება, რამდენჯერაც დაითვლი, იმდენ ხანსღა იცოცხლებ, – უთხრა ტიციანმა.

– საინტერესოა, – ხმამაღლა გაიცინა ესენინმა, – ვნახოთ, რამდენი დამრჩენია…

მან აიღო კენჭი და თითით მიაჭირა კარს. შემდეგ ხელი აიღო და თვლას შეუდგა.

– ერთი… – კენჭი ჩამოვარდა. ყველამ გადაიხარხარა.

– ახლა მე ვცდი, – თქვა პაოლომ. აიღო კენჭი და ძალის დაუშურვებლად ეკლესიის კარზე მიაჭირა

– ერთი… ორი… ცამეტი…

ცამეტი წლის მერე პაოლო იაშვილი აღარ იყო ცოცხალი, სერგეი ესენინი კი ერთი წლის მერე გარდაიცვალა… არ ვიცი, ეს დამთხვევა იყო თუ ბედისწერა, თუ რიცხვ 13-ის მაგია…”