Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

“ამის აღიარება რაინდობაა”

2 ოქტომბერი, 2017

"ამის აღიარება რაინდობაა"აცხადებს კინომცოდნე გოგი გვახარია:

“5 წელია დედას ვუვლიდი. ბევრი რამე ვისწავლე და გამოვცადე. სასოწარკვეთის წუთებიც მახსოვს და ის წუთებიც, როცა ჩემს თავს ვეუბნებოდი, ვინაიდან მჯერა, რომ შემთხვევითობა მართლაც მხოლოდ შემთხვევითობაა, ამ ტანჯვის მიმართ დამოკიდებულება უნდა შევცვალო; მაგალითად, იმ ხალხს ვურჩიო რაღაცეები, ვინც ჩემსავით ემშვიდობება ახლა ყველაზე საყვარელ ადამიანს. ჰო, აუცილებლად დავწერ ამის შესახებ, ვფიქრობდი ამას… დღიურების წერაც კი გადავწყვიტე, მაგრამ მერე შემეშინდა (ჩემი კომპლექსები!), რომ “გასაყიდად” ვამზადებ ყველაზე ინტიმურ გრძნობებს და შევწყვიტე.

ცოტა დრო გავიდა. დაახლოებით 40 დღე გავიდა დედის გარდაცვალებიდან. 40 დღე ვიკავებდი თავს, ვიცოდი რა წერია “გადამალვაში” და მეშინოდა წაკითხვა. ბოლოს მაინც მოვიდა ჩემთან ეს ტექსტი. ერთ ღამეში წავიკითხე. უკვე მესამე გვერდის კითხვისას ვიგრძენი, რომ ცოცხლდება ჩემი დაუწერელი დღიურები – ზუსტად ისე, როგორც დაიწერებოდა – ყველა სახე, ყველა დეტალი, ეს სასწრაფო დახმარების ექიმი, რომელიც შუაღამეზე გეუბნება, ავადმყოფს ჩვენ ვერ ჩავიყვანთ, მეზობლები გააღვიძეთო და შენ ხვდები, რომ არ გყავს მეზობელი, რომელსაც გააღვიძებ, საერთოდ, სულ მარტო ხარ შენს განსაცდელთან ერთად, ეს ლიფტი, ეს ექიმები.. ყველაფერი ზუსტია.. ყველაფერი უკიდურესი სიმართლე; ეს პროცესი სწორედ იმიტომაა საზიზღარი, რომ საყვარელ ადამიანთან დამშვიდობება ნელ-ნელა გაცილებს ამ ადამიანის ტანჯვის შეგრძნებებს და იწყებ საკუთარ ტანჯვაზე ფიქრს. ამის აღიარება რაინდობაა. ამის აღიარებას ერთი რამ სჭირდება – თავისუფლება. ვკითხულობდი ტექსტს და თავისუფლებას ვეზიარებოდი. დავრწმუნდი, რომ შემთხვევითობა არათუ შემთხვევითობაა, შემთხვევთობა არ არსებობს – “გადამალვა” გზავნილია! ეიზენშტეინის სურათი რომ გამოჩნდა კაბინეტში, აქ უკვე ხარხარი დავიწყე – ასეთი განცდა ორეულისა მე არ მქონია ცხოვრებაში

ორეულს ვერ შეაფასებ. მითუმეტეს არ ვარ ლიტერატურის სპეციალისტი და საერთოდ არ მაინტერესებს ალეკო შუღლაძის წიგნის ლიტერატურული ღირებულებები. ის ვიცი მხოლოდ, რომ ეს ტექტი მკითხველისადმი დიდი ნდობითაა დაწერილი. ჩემთვის ნდობა მთავარია ცხოვრებაში – ჩვენ ყველანი რაღაცას ვქმნით იმისთვის, რომ ყველაფერთან ერთად სხვასაც მოვაწონოთ თავი. როცა ეს სხვა ამ ნდობას გრძნობს, ჩვენი მარტოობა გადალახულია.”